آدمها، حتی اگر عالم یا صاحبجایگاه باشند، نیاز دارند دیده شوند. یک سلام، یک تماس، یا پرسیدن حال میتواند استعدادها را زنده کند و به افراد احساس ارزشمندی بدهد. این توجه کوچک، اثری بزرگ در دلها میگذارد.
نادیده گرفته شدن افراد و استعدادهای پنهانشان
با احوالپرسی، تماس گرفتن، شناسایی استعدادها و دعوت افراد برای خدمت، حس ارزشمندی در آنها زنده شد و استعدادهای فراموششده فعال گردید.
